با لب سرخت مرا یاد خدا انداختی

روزگارت خوش که از میخانه، مسجد ساختی

روی ماه خویش را در برکه میدیدی ولی

سهم ماهیهای عاشق را چه خوش پرداختی

ما برای با تو بودن عمر خود را باختیم

بد نبود ای دوست گاهی هم تو دل میباختی

من به خاک افتادم اما این جوانمردی نبود

میتوانستی نتازی بر من، اما تاختی

ای که گفتی عشق را از یاد بردن سخت نیست

«عشق» را شاید، ولی هرگز «مرا» نشناخت

دنبال تو ميگردم...

در بيراهه ترديد...

جايي بين ترس و شجاعت...

مفهمومي عجيب از پيوند خون و مظلوميت...

در پي خود خواهي هاي خودم...

و چشمان دختر دو ساله ي تو...

من بازي خواهم كرد اين قمار دو سر باخت را...

حسي ميگويد به زودي مهمانت ميشوم برادرم...

انگار تقدير من نيز به سي نميرسد...

بايد خراب كنم همه چيز را تا بنا كنم ساختمان بر باد رفته ي شرافتم را چون افعي زخمي چشم انتظار انتقامي بس درد ناكم شايد به بهاي تمام زندگيم من بي صبرانه چشم انتظارم خون در مقابل خون شرافت در مقابل شرافت اگه روزي اومدي اينجا بدون اينا صرفا متن ساده نيست آخرين حرف هاي من قبل رفتنه...

مرگ ترسناك ترين كلمه براي بشر اما نه براي مني كه يك به يك ميروند عزيزانم و من هنوز هستم... خوش بين يا بدبين از دست داده ام برادرم را داغي به اندازه ي ده روز و زجري به اندازه ي يك عمر يك آبان... علي برادرم... خون تو انتقامي دارد بزرگ و من تمام جانم را به بهايش ميدهم...

او را بي بهانه گرفتند

انگ زدند تا ننگ كنند

تا رنگ كنند گندي را كه ميخواستند

هدف يك چيز بود كشتن او

او را كشتند تا ببندد دهانش را و

پنهان كند آنچه كه مي دانست

نميدانم كي نوبت من ميشود

اما من مي نويسم به ياد برادم علي